Wat doe je bij RADAR?

Ik ben Junior Projectmedewerker Preventie, Interventie en Projecten.

Wat is je specialisme?

Mijn specialisme ligt bij discriminatie, inclusie en gelijke kansen, met een bijzondere interesse in moslimdiscriminatie en intersectionaliteit. Ik vind het interessant om te kijken naar hoe verschillende aspecten van iemands identiteit, zoals geloof, gender, seksuele gerichtheid en afkomst, elkaar kunnen kruisen en invloed hebben op de manier waarop iemand discriminatie ervaart.

Daarnaast houd ik me graag bezig met de vraag hoe we mensen die discriminatie ervaren beter kunnen bereiken en ondersteunen. Vanuit mijn achtergrond in Bestuurskunde kijk ik daarbij graag naar de verbinding tussen beleid en de leefwereld van mensen. Binnen RADAR houd ik me bezig met projecten, interventies en preventie, bijvoorbeeld door trainingen, voorlichtingen en bijeenkomsten te ontwikkelen en organiseren. Daarbij vind ik het belangrijk om niet alleen vanuit beleid of systemen te kijken, maar juist aan te sluiten bij de ervaringen en behoeften van mensen zelf.

Waarom ben je bij RADAR komen werken?

RADAR stond eigenlijk al vanaf het begin van mijn opleiding op mijn lijstje van organisaties waar ik ooit wilde werken. De combinatie van maatschappelijke impact, mensen bewust maken van discriminatie en daadwerkelijk iets kunnen veranderen, spreekt mij enorm aan. Tijdens mijn afstudeeronderzoek bij RADAR, over de meldingsbereidheid van moslima’s die discriminatie ervaren, merkte ik dat de organisatie en het werk heel goed bij mij passen. Dat ik na mijn afstuderen bij RADAR kon blijven werken, voelde daarom als een hele mooie volgende stap.

Wat is je belangrijkste les uit de ‘school of life’?

Dat je niet alles al hoeft te weten voordat je ergens aan begint. Ik heb geleerd dat juist door vragen te stellen, fouten te durven maken en soms iets te doen wat buiten je comfortzone ligt, je het meeste groeit. En misschien nog belangrijker, dat goed luisteren vaak minstens zo waardevol is als zelf het antwoord hebben.

Welk boek/documentaire/film/podcast moet iedereen gelezen/gezien/gehoord hebben?

Het artikel “How right-wing media keeps smearing George Floyd with the racist ‘no angel’ narrative” van Margaret Sullivan. Het is mij bijgebleven omdat het laat zien hoe na de dood van George Floyd niet alleen werd gesproken over wat hem was aangedaan, maar ook werd gezocht naar redenen om zijn karakter en verleden ter discussie te stellen. Het zette mij aan het denken over victim blaming en over de vraag waarom slachtoffers soms eerst aan een bepaald beeld van ‘onschuld’ moeten voldoen voordat het onrecht dat hen wordt aangedaan volledig wordt erkend.