Na een turbulente periode bij zijn vorige werkgever dacht Sayed* (34) eindelijk zijn plek te hebben gevonden bij een nieuwe werkgever. Het werk beviel hem, de collega’s waren vriendelijk en er was ruimte voor hem om te zijn wie hij is. Of tenminste, dat dacht hij. Want uiteindelijk werd Sayed ontslagen vanwege zijn geloofsovertuiging. ‘Mijn onderbuikgevoel zei: je hoort er niet bij’.

Sayed werkte als automonteur bij een groot autobedrijf. Hij was toe aan nieuwe uitdaging en vond uiteindelijk een baan bij BrandPreventie Groep. Hij ging aan de slag als servicemonteur brandveiligheid. Zijn werk bestond onder andere uit het keuren van brandblussers en brandslangen, het monteren van noodverlichting en het trekken van elektriciteitskabels voor nooduitgangen.

Praktiserend moslim

Tijdens het sollicitatiegesprek vertelde Sayed dat hij praktiserend moslim is. Sayed: ‘Mijn geloof is mijn prioriteit. Om die reden wilde ik graag vrij hebben op vrjidagen, zodat ik naar de moskee kan gaan voor het vrijdaggebed.’ Dat was volgens de directeur van het bedrijf geen enkel probleem.

Sayed voelde zich geaccepteerd. Hij had nog een tweede gesprek met de regiomanager, waar opnieuw Sayed’s geloof ter sprake kwam. ‘Pure interesse, dacht ik. Dus ik beantwoordde de vragen die hij had.’ Zegt Sayed. Toen hij enkele dagen later hoorde dat hij de baan kreeg, ontving Sayed zelfs een bos bloemen. ‘Dat heb ik nog nooit gehad van een werkgever,’ zegt hij.

Van welkom naar wantrouwen

Begin maart had Sayed een meeloopdag. Die dag verliep volgens hem goed en hij had er ook een goed gevoel bij. ‘Ook de collega waarmee ik meeliep was erg tevreden over mij, hoorde ik later van de regiomanager,’ zegt Sayed. De regiomanager gaf aan dat HR een contractvoorstel zou doen. Zodra deze ondertekend was, kon Sayed beginnen bij zijn nieuwe baan. Toch kreeg deze eerste officiële werkdag een bittere nasmaak: de vragen over zijn geloof kwamen terug, maar nu op een andere toon. ‘De regiomanager zei dan: Hoe vaak bid je? En hoe ga je nou je wassing doen dan?’ Sayed werd er ongemakkelijk van. ‘Ik dacht: dit heb ik toch allemaal al uitgelegd?’

‘Te radicaal’

Op zijn derde werkdag kreeg Sayed van de regiomanager zijn werkkleding en -telefoon. De regiomanager vertelde ineens dat hij met HR en de directeur over Sayed en zijn geloof had gesproken. Het was toch wel een dingetje, kreeg hij te horen. Opnieuw klonk het: Waar ga je bidden? ‘In een moskee als ik er een zie. En als er geen moskee is, kan ik buiten bidden op een verlaten parkeerplaats,’ zei Sayed toen. De regiomanager gaf aan dat Sayed dan het bedrijf vertegenwoordigt en dat hij dat wel raar vindt. En toen realiseerde Sayed zich: ‘Mijn geloof is te radicaal voor het bedrijf. Ik mag niet binnen bidden, ik mag niet buiten bidden en niet in de moskee of op een verlaten parkeerplek. Wat moet ik dan?’

Niet verder in zee

Op zijn vierde werkdag was Sayed vrij vanwege een privéafspraak. In de middag belde de regiomanager hem op. ‘Hij zei: We gaan niet verder met je in zee en beëindigen per direct je contract,’ aldus Sayed. Toen hij vroeg waarom zijn contract zo abrupt beëindigd werd, zei de regiomanager dat het te maken heeft met Sayed’s geloof. Daar zou namelijk geen ruimte voor zijn binnen het bedrijf.

‘Het zat mij echt niet lekker. Mijn hart bonsde in mijn keel en ik voelde mij koud en vies. Daarom heb ik diezelfde donderdag een mailtje gestuurd naar HR met de vraag waarom ik ineens ontslagen werd,’ zegt Sayed. In de e-mail van HR werd het nog explicieter: hoewel geloof is ‘toegestaan’ paste de functie niet bij hem, omdat je als servicemonteur flexibel moet zijn. En dat is Sayed volgens het bedrijf niet, want hij moet bidden. ‘Ze voegde er nog aan toe: Als jij tijdens jouw sollicitatiegesprek had uitgelegd hoe jij jouw geloof praktiseert, dan hadden we toen al besloten dat deze functie niet bij je past.’

Eindjes aan elkaar knopen

Het ontslag had grote gevolgen voor Sayed en zijn vrouw. ‘Stress. Paniek. Eindjes aan elkaar knopen. Ik plande mezelf helemaal vol bij een bezorgdienst, soms tien uur per dag. Je schakelt snel, want je moet wel.’

Sayed’s vertrouwen in de Nederlandse maatschappij, met name in werkgevers, is geschaad. Toch blijft Sayed zichzelf: ‘Ik zal niet mijn geloof verbergen. Als je vasthoudt aan je geloof, maakt God een weg voor je vrij.’

Rechtzaak

Sayed besloot een melding te doen bij Discriminatie.nl én stapte ook naar de rechter. ‘De consulent van Discriminatie.nl stelde ook dat dit gewoon discriminatie is,’ zegt hij. ‘Ik wist daardoor zeker dat ik een rechtszaak wilde beginnen tegen het bedrijf.’ De directeur en HR slaagden er niet in om aan de rechter uit te leggen waarom zij Sayednooit hadden aangenomen als ze van zijn geloof afwisten.

De rechter stelde vervolgens een cruciale vraag aan het bedrijf: wat als er in de toekomst weer een moslim solliciteert? Het antwoord van het bedrijf was duidelijk: dat zou niet passen. Sterker nog: ze zouden op precies dezelfde manier handelen als nu. Sayed: ‘Toen zei de rechter: ik weet genoeg.’

Verhardende samenleving

Deze nare ervaring raakte Sayed diep. ‘Ik vind het jammer dat ik zo onmenselijk ben behandeld door BrandPreventie Groep. Naar mijn mening werd ik gewoon vergeleken met een radicale moslim met een bom. Ik had het echt niet gezocht achter hen, juist omdat er zo goed werd gereageerd op het feit dat ik praktiserend moslim ben.’

Deze nare ervaring heeft Sayed inmiddels een plek kunnen geven, mede door de ondersteuning van Discriminatie.nl en de rechtszaak die hij won. ‘Je ziet dat de samenleving, en vooral werkgevers, minder tolerant zijn en zelfs verharden. Gelukkig zag de rechter de ernst van deze zaak in.’

Wat Sayed hoopt dat mensen meenemen uit zijn verhaal? Hij hoeft niet lang na te denken. ‘Ik had een goed gevoel bij dit bedrijf. Dat maakt deze gebeurtenis extra pijnlijk. Deze gebeurtenis neem ik de rest van mij leven met mij mee. Ik geloof in rechtvaardigheid, maar je moet er wel voor strijden. Word je anders behandeld vanwege je geloof, maak dit dan kenbaar. En zolang je op God vertrouwt, zal Hij je ook helpen.’

Lees hier de hele uitspraak van de rechter.

*In dit artikel is de naam van de geïnterviewde gefingeerd om zijn privacy te beschermen.