Direct naar content
RADAR Discriminatie melden
Discriminatie melden

Rob Witte

Wat doe je bij RADAR?

Kortweg: mezelf zijn. Mijn nieuwsgierigheid en kritische argwaan zet ik in om nader onderzoek uit te voeren – onder andere naar de waarheid achter de kille, percentuele cijfers. Mijn solidariteit richt zich met name op die groepen en mensen, die structureel (meer) in de hoeken zitten waar ‘de klappen vallen’. Mijn saamhorigheidsgevoel streeft naar verbinding – intern binnen het onderzoeksteam en tussen dat team en andere onderdelen van de organisatie; extern met meer dan de gebruikelijke potentiële partners in de samenleving. Mijn onorthodoxie zet me aan te spiegelen bij platitudes, ‘te kort door de bocht’-conclusies en -meningen, meerderheidsstandpunten, et cetera. Mijn lijfspreuk “De ware puberteit duurt een leven lang” maakt me soms een ‘pain in the ass’, maar altijd vanuit een goed hart 😊

Wat is je specialisme?

De analyse en het acteren op het snijvlak van onderzoek & abstractie en praktijk & beleid. Daarbij steeds schakelend tussen het individuele/casusniveau en het bredere niveau van context en samenleving. Inhoudelijk richt ik me daarbij op het brede terrein van maatschappelijke spanningen – van uitsluiting & discriminatie tot en met racisme, extreemrechts en radicalisering.

Waarom ben je bij RADAR komen werken?

Na een carrière te zijn gestart bij antiracisme-organisaties en vluchtelingenwerk met een vervolg binnen wetenschappelijk, not-for-profit en commercieel onderzoek en advieswerk vond ik het mooi – inmiddels in de 60 – ‘terug te keren’ naar de antidiscriminatie-wereld, waar bij RADAR verbindingen bestaan tussen het lokale, het regionale en landelijke veld. En om mijn ervaringen en inzichten te kunnen inzetten in een team van betrokken onderzoekers en daarnaast mijn steentje bij te dragen aan de verdere ontwikkeling van de organisatie.

Wat was je belangrijkste les uit de ‘school of life’?

Dat ‘normaal zijn/doen’ een enorme dwangmatigheid heeft binnen de samenleving, terwijl het tegelijkertijd misschien wel de meest holle frase is die er bestaat. “Normaal zijn is net zo ziek zijn als je buurman” (Herman van Veen). Een kritische basishouding en nadere blik op de realiteit is altijd en structureel noodzakelijk, waarbij de (steeds weer veranderende) context cruciaal is om te worden meegenomen. Vooroordelen zijn helemaal niet erg, als je er maar altijd bewust van bent, openstaat voor verificatie en voor de mogelijkheid en vaak de waarschijnlijkheid dat ze (totaal) niet blijken te kloppen.

Welk boek/documentaire/film/podcast moet iedereen gelezen/gezien/gehoord hebben?

Boeken:

  • Levende bezems van Lisa Tetzner (1941)
  • Imagined Communities van B. Anderson (1983)
  • Racism van R. Miles (1989)
  • Denken in een tijd van sociale hypochondrie van Willem Schinkel (2007)
  • De geheugenlozen van Géraldine Schwarz (2019)
  • Zij zei van Jodi Kantor & Megan Twohey (2019)
  • En sorry, Al eeuwenlang een gastvrij volk van mijzelf (2010)

Documentaire:

  • Shoah (regie Claude Lanzmann, 1985)

Films:

  • Les Uns et les Autres (regie Claude Lelouch, 1981)
  • Missing (regie Costa-Gavras, 1982)
  • White Nights (regie Taylor Kachford, 1985)
  • Mississippi Burning (regie Alan Parker, 1988)